sapere aude styl życia

Rumianek. 5 ciekawostek

Jeśli we Włoszech poprosisz w kawiarni o herbatę, kelner zwykle zapyta, czy coś ci dolega, i zaproponuje najlepsze w swoim mniemaniu rozwiązanie – napar z rumianku. Nie inaczej sytuacja ma się w Grecji, gdzie od wieków znane są łagodzące, przeciwzapalne, uspokajające i przeciwbólowe właściwości tej rośliny, cenionej także ze względu na delikatne działanie umożliwiające stosowanie jej u małych dzieci oraz osób starszych. Oto kilka fascynujących ciekawostek związanych z rumiankiem.

  1. Nazwa

 

W większości języków europejskich nazwa zioła pochodzi od greckiego χαμαίμηλον (chamaimēlon), gdzie znaczy mniej więcej tyle, co „ziemne jabłko”, „jabłko z ziemi”, prawdopodobnie w odniesieniu do zapachu, który przypomina aromat popularnych owoców. Etymologia ta widoczna jest także w  hiszpańskim określeniu rumianku (manzanilla) – manzana to po hiszpańsku „jabłko”.

 

Co ciekawe, naukową nazwą łacińską rumianku jest Matricaria chamomilla, gdzie pierwszy człon pochodzi od rzeczownika matrix (macica), prawdopodobnie w odniesieniu do łagodzącego wpływu rośliny na bóle menstruacyjne u kobiet.

 

2. Historia i symbolika

 

Nad Morzem Śródziemnym rumianek znano i stosowano od tysięcy lat. Egipcjanie uważali go za roślinę świętą, znajdującą się pod specjalną opieką boga Ra (podobnieństwo kwiatu rumianku do słońca nietrudno jest zauważyć). W starożytnej Grecji o rumianku pisał już Hipokrates, który zalecał go jako remedium na przeziębienia – podobnie zresztą do Egipcjan, którzy uważali go za doskonały lek na gorączkę. Grecy nierzadko określają dziś napar z rumianku mianem „greckiej herbaty” – zioło to rośnie w Grecji dosłownie wszędzie. W Rzymie wyjątkowo cenił go lekarz cesarza Nerona, Grek Pedanios Dioskurydes – chętnie przepisywał leki na bazie rumianku na dolegliwości żołądkowe i wątrobowe, a także w stanach napięcia nerwowego. W średniowieczu zbierano płatki kwiatów rumianku i rozsypywano na ucztach, aby zapewnić wnętrzom przyjemny zapach.

W XV i XVI wieku kwiaty rumianku nierzadko pojawiały się w malarstwie o tematyce religijnej, symbolizując zmaganie się ze złem oraz boskie zbawienie.

 

 

  1. Niemiecki czy rzymski?

 

Choć starożytni Rzymianie bardzo rumianek cenili, to jedna z najpopularniejszych dzisiejszych odmian rośliny, określana jako rumianek rzymski, nie ma wiele wspólnego z Półwyspem Apenińskim. Nazwę nadał mu XIX-wieczny angielski botanik, który zauważył dziko rosnące kwiaty w rzymskim Koloseum – jednak odmiana ta rośnie w całej Europie, a także w północnej Afryce i w niektórych częściach Azji. Drugą powszechnie znaną odmianą rośliny jest rumianek pospolity, zwany niemieckim. Właściwości lecznicze roślin są zbliżone.

 

  1. Stosowanie 

Rumianek ma właściwości przeciwzapalne, rozkurcza mięśnie gładkie, przyspiesza gojenie się ran. Działa uspokajająco, łagodzi podrażnienia skóry, odświeża, redukuje obrzęki, oczyszcza, uśmierza ból i zmniejsza gorączkę. We Włoszech podaje się go przy dolegliwościach gastrycznych oraz nasennie. Dobroczynne działanie rumianku wykorzystuje się też w światowym przemyśle kosmetycznym, stosując go do produkcji kremów, balsamów, mydeł i płynów do kąpieli, a także specyfików do włosów, szczególnie jasnych.

 

  1. Rumianek w kuchni

 

Rumianek nie jest szczególnie popularny w kuchni, jednak i tam zdarza mu się znaleźć ciekawe zastosowanie. We Włoszech, głównie w Piemoncie, produkowane są likiery o jego smaku, zaś w Hiszpanii lubiana jest sherry sporządzana w oparciu o rumianek rzymski, charakteryzująca się przyjemnym jabłkowym aromatem. Nazywa się oczywiście… Manzanilla (rumianek/ jabłuszko).
Osoby znające język włoski mogą pokusić się o wykorzystanie rumianku podczas szykowania smacznych dań rybnych czy deserów (przykładowe przepisy: tutaj).


Bieżący temat

Łagodność

Odrobina delikatności na co dzień.


kalendarz wpisów